Saska Kępa – część dzielnicy Praga Południe, położonej w prawobrzeżnej części Warszawy, uważana za jeden z najpiękniejszych zakątków stolicy.
W znacznej części obszaru zabudowa jest willowa z zachowaną architekturą międzywojenną, szczególnie na północnym zachodzie. Dalej kilka osiedli mieszkaniowych zbudowanych na przełomie lat 50. i 70. XX wieku. Także kilka pojedynczych apartamentowców. Wiele zabytków modernizmu, liczne ambasady (Algieria, Argentyna, Azerbejdżan, Brazylia, Egipt, Gruzja, Indonezja, Irak, Iran, Jemen, Kambodża, Kolumbia, Libia, Łotwa, Malezja, Portugalia, plus rezydencje ambasadorów z Turcji, Australii, Algierii, Portugalii, Tunezji, Malezji, Kambodży, Wenezueli, Iraku, Kanady, Indonezji), szpital dziecięcy, stacja krwiodawstwa, Wodociąg Praski.
Osiedle liczy około 40 tys. mieszkańców. Doczekało się dwóch monografii naukowych. Wśród mieszkańców było wiele znanych postaci, szczególnie w kilku dekadach powojennych. Między innymi Agnieszka Osiecka, która poświęciła Saskiej Kępie kilka piosenek. Wymieniona jest w znanej piosence Agnieszki Osieckiej, śpiewanej przez Marylę Rodowicz, pt. Małgośka. Saska Kępa jest tłem dla wielu powieści. M.in. tu rozgrywa się akcja książki "Stawiam na Tolka Banana" autorstwa Adama Bahdaja oraz kilku powieści Małgorzaty Karoliny Piekarskiej, m.in. "Klasa pani Czajki", "Tropiciele" i "Dzika". Tu kręcono jeden z pierwszych kryminałów PRL "Dwaj panowie N." w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego ze Stanisławem Mikulskim.
Kilkaset lat temu główne koryto Wisły przebiegało przez teren obecnych działek na wschód od obecnego osiedla. Później były tu mokradła, a teren osiedla dalej jest nisko położony.
Obecna zabudowa (willowa) zaczęła powstawać w latach trzydziestych XX w. Planowane było zrealizowanie koncepcji Miasta Ogrodu, popularnego w Europie w okresie przedwojennym. Podobna koncepcja była realizowana także na Żoliborzu, nieco starszej dzielnicy lewobrzeżnej Warszawy. Saska Kępa nie ucierpiała zbytnio z powodu działań wojennych, chociaż na fasadach kilku domów w willowej części do tej pory widoczne są ślady kul z okresu wojny. W okresie komunistycznym wybudowano wiele budynków wielorodzinnych na wówczas jeszcze niezabudowanych terenach. Najpierw kamienice, później osiedla z wielkiej płyty. Po upadku komunizmu wybudowano punktowo sporo nowych budynków, w tym kilka apartamentowców.
Saska Kępa jest prawie zupełnie odizolowana od sąsiednich osiedli przez rozmaite tereny zielone. Na północ przy Wiśle leży Stadion Dziesięciolecia obecnie pełniący funkcję wielkiego bazaru pod nazwą Jarmark Europa, a bardziej na wschód Park Skaryszewski. Od wschodu, w dawnej pradolinie Wisły leżą rozległe ogródki działkowe. Zachodnią i południową granicę dzielnicy tworzy zakrzywiony, nie meliorowany, brzeg Wisły porośnięty drzewami i wikliną. Naprzeciwko Wodociągu Praskiego, pośrodku nurtu rzeki stoi tzw. Gruba Kaśka, stacja poboru wody pitnej dla Warszawy.
Niegdyś (za czasów holenderskich osadników, w XVII w.) Saska Kępa określana była mianem Holenderskiej, Olenderskiej, Kawczej, Wiślanej lub Soleckiej. Pochodzenie obecnej nazwy wiąże się ze stacjonowaniem tu saskiej straży królów z dynastii saskiej w XVIII wieku. Obecnie występują także skróty Saska, Kępa, a także Saskerland.